23 Nisan yaklaşıyor .Şimdi o güzelim göstermelik koltuğa ilköğretim öğrencilerini oturtma gösterileri başlayacak .Çocuk koltukta , bakan efendi ayakta ve arkasında (muhtemelen koltuğun elden gitmiş olma ihtimaline karşı Allahım bu bir kabus olsun diyerek) genelde ellerini önünde kavuşturmuş vaziyette saygıda kusur etmeden dinleyecektir kendi koltuğunda oturan öğrencinin şunu yaparım-bunu yaparım diyen o çocuk masumiyeti ile bezeli , heyecanlı sesini ….Bizlerde çocuğun söyledikleri ile bakan efendinin zamanında sıraladıkları arasında hangisinin daha akla yatkın ve ülke yararına olduğu konusunda gözlerimizi terazinin ibresine dikerek (Çocuğun birkaç dakika içinde itelenerek o salondan dışarı çıkarılacağı ihtimaline karşı Allahım , bu bir düş olmasın diyerek ) izleyeceğiz gösteriyi …Ve aklımıza yıllar önce aynı gün ve amaçla 20 li yaşlarında kazık kadar bir delikanlının , genç irisiymiş aldandık bahaneleri arasında da benzer bir koltukta oturup neler söylediğini bellek torbamız içinde arayıp-bularak gülümseyeceğiz acı acı …
23 Nisan yaklaşıyor ….

Şimdi bütün ilköğretim okulları ; kurmaya çalıştıkları mızıka-trampet takımlarına uzman ( ! ) yetkililerce dersler verdirerek öğrencilerini semt sokaklarında, caddelerinde boyunlarına asılı trampet ve ağızlarındaki borazan ile yürütmeye hazırlanıyor .
Bilemiyoruz birbirine çok yakın iki okulun aynı saatlerde gördükleri bu bando eğitiminin yarattığı karmaşık ve alabildiğine gürültülü ses yumağı birbirinden ayrıldığı zaman (yada ayrılacak mı) nasıl bir melodik esintiye bürünüp hamaset tarafımızda fırtınalar estirecek . Birbirine yakın üç camiden aynı anda yükselen bülbül sesli müezzinlerimizin okudukları ezan sesleri içinde üstün makam bilgileri ve ses güzelliklerinin ayrımını yapıp şimdiye kadar pek tadına varamadık ibadet çağrılarının ama …Elbet Büyük Atatürk’ün çocuklarımıza emaneti olan ve dünyadaki tek çocuk bayramı olarak adlandırılan 23 Nisan coşkuyla kutlanmalı ….Ama coşkunun içinde yarınların kıvılcımları da olmalı , aydınlığı ve ağırlığı da … Yarınlarımızı emanet edeceğimizi 23 Nisan’dan 23 Nisan’a söylediğimiz çocuklarımızın şenlikleri ; halk oyunları gösterileri ve sokaklarda trampet-borazan gürültülerinin dışında bir anlam ve şekil bulmalı …Eğreti koltuklarda üç dakikalık oturmalarda değil tabi , sonra itelenerek salondan çıkarılmalar hiç değil …..Bunu şenlik ama büyüklere dönük bir eğlence yada tatmin anlayışından çıkarmalı ve karşılığında çok daha başka bir şeyler yapmalı .
Nasıl ki büyüklere yönelik bayramlarda ; başlarındaki uzun boylu bando şefini , arkasında kısacık boyları ile diğer erkanı , boyunlarına asılı trampetler ve ağızlarında borazanlar ile Ankara sokaklarında rasgele adımlarla yürütmüyorsak . Ve bunu da şimdilerde pek moda olan 50 yerde toptan temel atmalarda, 150 yerde toptan kurdele kesmelerde yaptığımız gibi şehir merkezlerindeki dev ekranlardan cihan aleme seyrettirmiyorsak ….

Öyleyse “Ne yapmalı” nın karşılığını bulacak kadro mu yok . MEB bakanı, YÖK başkanı vesaire ne güne duruyor ….Uzun boylu Recep bey’de çıkıp ; tamam bugünlük çocuk yapma uğraşınıza ara verebilirsiniz aziz vatandaşlarım diye komut sesini yükseltti mi Yapılmayacak hiçbir şey yok ….